Το ερώτημα είναι:

Από πότε έχετε να ακούσετε «συγγνώμη» όταν κατά λάθος κάποιος σας πατά το πόδι, σε λεωφορεία, ουρές, κλπ? ; Εγώ νομίζω χρόνια. Όχι επειδή δεν με πατάνε, αυτό συμβαίνει . Το @$#%$@% ΣΥΓΓΝΩΜΗ έχω να ακούσω χρόνια!!!

Οι ένοχοι είναι άτομα διαφόρων ηλικιών, εμφάνισης και φύλου, και δεν μιλάω γι΄αυτούς που το κάνουν επίτηδες, αλλά κατά λάθος: βγαίνοντας από το λεωφορείο μια κοπέλα τις προάλλες με πάτησε γερά με το τακούνι της και εξαφανίστηκε βαδίζοντας ανέμελα. Μια κυρία χτες, που καθόταν απέναντί μου στο τρένο, με κλώτσησε και κοίταξε κάτω, με ένα ύφος σα να κλώτσησε το κάθισμα και έλεγχε αν χάλασε το παπούτσι της. Μετά, ήρεμη, παρατηρούσε τον κόσμο.

Παλιότερα, τουλάχιστον από το ’86 που ζω σε αυτή την πόλη, οι «πατητές» ζητούσαν, έστω τυπικά, έστω αχνά και απροσδιόριστα, μια συγνώμη. Η απόλυτη σιγή πήρε τη θέση της. Είναι σαν μια επιδημία ή σαν μυστηριώδης συμφωνία, σα να είναι όλοι οι κάτοικοι -της Αθήνας τουλάχιστον- συνεννοημένοι:»πατιόμαστε και δε μιλάμε, οκ?»

Μπαίνω και στο google να δώσω μια λέξη-κλειδί για να δω αν έχουν γράψει άλλοι για το θέμα:

Η φράση – κλειδί είναι: «μου πάτησε το πόδι«. Το αποτέλεσμα στο google είναι κάτι σαν «Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που πάτησαν το πόδι τους στο Νέο Κόσμο ήταν οι Βίκινγκς», «ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη σελήνη» ή «ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στον Άρη…». Να παρηγορηθώ στη σκέψη ότι με βλέπουν σαν πλανήτη;

Συνεχίζω την προσπάθεια. Δίνω «μου πάτησε το πόδι και δεν ζήτησε συγγνώμη«. Εδώ βγήκε στα αποτελέσματα: «Ο Πάπας ζήτησε «συγγνώμη» γι’ αυτήν την καταστροφή. «Η Γερμανία ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα του Χίτλερ κατά των ….

Το συμπέρασμα είναι ότι συγγνώμη ζητούν μόνο τα κράτη και οι Πάπες, και μόνο αν γίνει καταστροφή και γενοκτονία. Το απλό ξενύχιασμα εξαιρείται…

Advertisements