Για λίγο ακόμα…

Δεκέμβριος 21, 2008

…η ζωή μου παίρνει αναβολή
Ο χρόνος κόλλησε
Περιμένει

Είμαι αθάνατη
Το μέλλον μέσα μου
Δεν γερνάω μαμά

Δεν έχω πια ηλικία
Το έμβρυο μέσα μου γεννάει άλλα έμβρυα
Η ζωή που θα φέρει ζωή
Ο καθρέφτης μέσα στον καθρέφτη
Ο ζωγράφος που ζωγραφίζει τον εαυτό του να ζωγραφίζει χιλιάδες φορές μέσα στον ίδιο πίνακα
Το αυγό μέσα στο αυγό
Η ζωή μέσα στη ζωή
Ο θάνατος μέσα στο θάνατο

Do you love me?

Μαρτίου 2, 2008

freddy1hf8.jpg

 

Από το site http://www.mycat.gr:

«Ο Φρέντυ είχε την ατυχία να χάσει μικρός την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους. Βρέθηκε με σπασμένο σαγόνι και βγαλμένο το ένα μάτι, πιθανότατα από κλωτσιά. Στην αρχή ήταν πολύ φοβισμένος και μοναχικός, αλλά πλέον έχει γίνει ένα γλυκύτατο φουντωτό γατάκι που ζητάει χάδια και αγκαλιές. Είναι περίπου ενάμισι χρονών, μακρύτριχος, στειρωμένος και εμβολιασμένος, ξέρει καλούς τρόπους και έχει μάθει να συμβιώνει με άλλα γατάκια. Και περιμένει να υιοθετηθεί από ανθρώπους που θα τον αγαπήσουν πραγματικά. 6945905024»

 

H φωτογραφία με άγγιξε, με πόνεσε και για πολλές μέρες με στοίχειωσε. Το ζωάκι το έχουν, από όσο ξέρω, και το φροντίζουν προσωρινά σε ένα κλουβί στο Κέντρο Γάτας στην οδό Ανάφης στην Κυψέλη. Τον είδαμε κι εμείς εκεί, όταν πήγαμε για να παραλάβουμε τον γατούλη που υιοθετήσαμε. Το πρώτο που σκέφτηκα όταν το είδα ήταν:

Ποιος μπόρεσε να το κάνει αυτό;

 

Άραγε θα πάρει κανείς ένα τέτοιο γατάκι στο σπίτι;

Θα το αγαπήσουν;

Γενικά οι περισσότεροι προτιμούμε όλοι να βλέπουμε μια «όμορφη εικόνα» γύρω μας, και αποστρέφουμε το πρόσωπό μας από ένα πληγωμένο πρόσωπο.

Την αγγελία τη μεταφέρω τόσο για την πιθανότητα να βρεθεί κάποιος να υιοθετήσει τον Φρέντυ, όσο και για να θυμόμαστε ότι υπάρχουν γύρω μας Άνθρωποι αλλά και απάνθρωποι…

Sometimes it snows in April

Δεκέμβριος 5, 2007

…Sometimes it snows in April….

 

Η φωνή του Prince ξεπήδησε από τα ηχεία χτες μετά τα μεσάνυχτα,

 

 

λίγο πριν κλείσω τη μουσική να πάω για ύπνο

ήταν αυτό το κλικ που έκανε μέσα μου

σαν χαμένη μυρωδιά της παιδικής ηλικίας

 

 

απρόσκλητη μελωδία

κι όμως τόσο ταιριαστή στη στιγμή

ακριβώς επειδή δεν την περίμενα.

 

Sometimes I wish that life was never ending

 

 

το σιγοτραγουδούσα στην εφηβεία

δεν θυμάμαι πια γιατί, για ποιον, για πόσο

 

springtime reminds me of Tracy’s tears

 

 

Κάποιες φορές μια μουσική

σε κάνει να θέλεις να τη μοιραστείς.

(To βιντεάκι άσχετο… )

 

 

Μάγισσες

Οκτώβριος 3, 2007

Και πάλι Σαίξπηρ.

Eye of newt and toe of frog,
Wool of bat and tongue of dog,
Adder’s fork and blind-worm’s sting,
Lizard’s leg and howlet’s wing.

Double, double, toil and trouble
Fire burn and cauldron bubble
Double, double, toil and trouble
Something wicked this way comes.

magisses.JPG

Άμλετ

Σεπτεμβρίου 30, 2007

Χαμένη στον κόσμο μου, όπως συνήθως, στους δρόμους, όπως συνήθως, ανοίγω όρθια μέσα στο τρόλλεϋ τον Άμλετ. Δε μπορώ να ισχυριστώ πως τον έχω διαβάσει, πάντα κάτι συμβαίνει και σκοντάφτω και σταματάω την ανάγνωση.

Έπεσα όμως σήμερα, όπως τον ξεφύλλιζα, σε μια σελιδα όπου η προηγούμενη αναγνώστρια είχε αφήσει ανοιγμένο το χαρτάκι μιας τσιχλόφουσκας:

«Μετά απ’ αυτό έδρεψε εκείνη τους καρπούς της σύστασής μου,

κι αυτός διωγμένος, να τα ειπώ κοντολογίς,

έπεσε στη μελαγχολία, μετά στη νήστεια,

μετά στην αγρυπνιά, μετά στην ανημπόρια

μετά στην αλαφρομυαλιά κι έτσι, μ’ αυτό

το κατρακύλισμα, στην τρέλα, όπου τώρα

δέρνεται ο νους του κι όλοι εμείς τον κλαίμε. «

Μερικές φορές, όταν διαβάζω ένα βιβλίο μεταχειρισμένο – και μου αρέσουν τα μεταχειρισμένα βιβλία- όταν βλέπω ενα σημείωμα, μια υπογράμμιση, ένα παλιό εισιτήριο, μου αρέσει να πιστεύω πως το σημείο που τα βρήκα, η σελίδα που άνοιξα συμπτωματικά, απευθύνονται σε μένα, πως το τυχαίο ήρθε να με συναντήσει, πως αφορά μια προσωπική μου μικρή ιστορία…

Ο συγκεκριμένος στίχος του Σαίξπηρ για τον ερωτευμένο Άμλετ, γραμμένος πριν από πεντακόσια χρόνια, σημαδεμένος για μένα από ένα μικρό χαρτάκι, μου μιλά όχι για το τώρα, μα για συναισθήματα παλιά. Η ανάμνηση της μεγάλης έντασής τους υπάρχει ακόμα, αλλά μοιάζει πια με αχνό φως. Ακόμα και η πιο συνηθισμένη μέρα λάμπει περισσότερο, νίκησε μόνο και μόνο γιατί είναι το τώρα.  Τί παράξενο…

Καλησπέρα και καλό χειμώνα!

Piece by piece

Απρίλιος 4, 2007

Piece By Piece

Ένα μελαγχολικό (τί άλλο θα διάλεγα) τραγουδάκι της Katie Melua και ένα αποδημητικό βιντεάκι για όσους φεύγουν και πάνε για άλλα μέρη, καλύτερα ή μη…

Καλό Πάσχα φίλοι μου!

Pro-mise-land is not A-me-ri-ca

Σεπτεμβρίου 7, 2006

Pro-mise-land is not A-me-ri-ca

Pro-mise-land is not A-fri-ca

Pro-mise-land is not Eu-ro-pi-a

Promiseland is… a state of mind ! Yeah !

Δυνατή reggae στο πάρκο τη νύχτα, σκουρόχρωμα χέρια με χρυσά βραχιόλια σηκώνονται από τον κόσμο και κινούνται ρυθμικά σχηματίζοντας το σήμα της νίκης.

Ο καπνός του χασίς δημιουργεί ένα σύννεφο και από του μέσα αναδύεται ο Majek Fashek, Νιγηριανός – Νεοϋρκέζος μάγος της reggae. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη χορεύει σε αυτή τη συναυλία, ακόμα και μακριά απέναντι, στα κιόσκια που πουλάνε Αφρικάνικα φαγητά και σουβενίρ.

Εκεί, περπατώντας μόνη μου, γνωρίζω τον Tom, χορεύω με τον George από το Λάγος που σπεύδει να με συστήσει και σε ένα άλλο φίλο του. Χαρούμενοι, αισιόδοξοι, και πολύ όμορφοι, μοιάζουν σαν μόλις να έχουν έρθει από μια λαμπερή Αφρική ή σαν μόλις εγώ να έφτασα στη χώρα τους. Τους παρακολουθώ και σκέφτομαι πως δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τη μέρα πουλάνε cd. Γιατί, μήπως είμαι εγώ η ίδια που τη μέρα προσπερνάω τις πραμάτειες τους για να μπω τρέχοντας στο μετρό;

Αντί να κάνουν παραγγελιές σε τραγούδια φωνάζουν το όνομά του, ξανά και ξανά, “Ματζέκ Φασέκ!” “Ματζέκ Φασέκ”!

Κι ο Fashek, αδύνατος, με το παντελόνι του να πέφτει κάθε λίγο κι αντί να το ανεβάζει να τραβάει τη μπλούζα προς τα κάτω, σουρωμένος, παραπατάει, αλλά τελικά πιάνει την ηλεκτρική κιθάρα και ξαναρχίζει το τραγούδι του, που διαλύεται στον αέρα, στο Ίλιον, που για μια νύχτα ανήκει στη Νιγηρία.

ΥΓ. Σύμπτωση; Στη συναυλία γνώρισα και τον Δ., συγγενικό πνεύμα του Axenbax. Πηγαίνει χρόνια στην Ικαρία και μάλλον γνωρίζονται…

Αν θέλετε να δείτε κι άλλα πoστάκια μου,  και αυτά της υπόλοιπης x-epeto-παρέας, επισκεφθείτε το blog μας:
http://xepetes.wordpress.com.

Cling-Clong ! Merciiiii!

Αύγουστος 27, 2006

Κλιγκ – κλογκ! MERCIIIIIIIII!!!

Πρώτο πιάτο.

Η Severin και ο Unique Fish κάθονται στο Lucien, ένα γαλλικό εστιατόριο στα Πετράλωνα. O Unique Fish καθυστέρησε. Η Severin άφραγκη περιμένει στην οδό Τρώων. Για πρώτη φορά χωρίς άλλους xepetes. Κάθονται με αγνώστους σε μεγάλο τετράγωνο τραπέζι με επένδυση από πλακάκια. Μια κουδούνα χτυπά όταν κάποιος αφήνει φιλοδώρημα. Ξανθιά Γαλλίδα. Παραγγελία.

Unique Fish: (Όχι ψάρι!!!) Γαρίδες κοκτέϊλ, όμορφα τακτοποιημένες στο ποτήρι τους. Τι γυρεύουν οι Γάλλοι στην Αθήνα;

Severin: Μας φέρνουν λίγη ομορφιά. Σαλάτα με σολωμό που λειώνει στον ουρανίσκο και μαρούλι υγρό.

Στον κατάλογο, μπουκάλια με κρασιά, των οχτώ με δεκαπέντε ευρώ. Αρχίζουν να πίνουν…

Κλινγκ – κλογκ ! MERCIIIIIIIII!!!

Δεύτερο πιάτο.

Το φαί από το Παρίσι. Η κουβέντα στο Λονδίνο. Το κρασί από τη Χιλή. Οι xepetes στην Αθήνα. Η Severin και ο Unique Fish κάθονται στο Lucien, ένα Γαλλικό εστιατόριο στην ανάποδη πλευρά των Πετραλώνων. Εκεί που κρέμονται οι καρέκλες, τα τραπέζια και τα σερβίτσια από το ταβάνι. Τα κεφάλια τους κρέμονται κι αυτά σαν πολύφωτα, το κρασί φεύγει από τα ποτήρια τους και παίρνει το δρόμο της βαρύτητας.

Severin: Γαλοπούλα με μια σως που κανείς δε θυμάται το όνομά της και απλές πατάτες, περνάνε τόσοι άνθρωποι από τη ζωή μας, πού να πηγαίνουν αυτοί που χάνονται…

Unique Fish: Μπριζόλα χωρίς κόκκαλο, με ζουμί, ή αλλιώς ματωμένη (αλλιως το λένε αλλά μη ρωτάτε), τί κι αν μας πληγώνει κι αν μας ματώνει, άπιαστη η ουσία της ζωής, τί κατάρα να θές πάντα το παραπάνω …

Κλινγκ – κλονγκ! MERCIIIIIIIII!!!

Τρίτο πιάτο – Επιδόρπιο 

Η Sev και ο Unique κάθονται στο Lucien ή στο Julien? Κάθονται στην κανονική πλευρά του γαλλικού εστιατορίου ή στο ταβάνι; Εκεί που κάθεται ο κόσμος ή εκεί που ο κόσμος φαίνεται παράλoγος; Εκεί που οι συζητήσεις είναι περιγραφικές, ώριμες, ενδιαφέρουσες, για την πολιτική, για το περιβάλλον, ή εκεί που αρχίζουν να βγαίνουν τα συναισθηματικά και οι αναμνήσεις, εκεί που το αλκοόλ αρχίζει να επιδρά στα λόγια και στις κινήσεις;

Severin: Μους σοκολάτας, ερωτική γεύση, η σοκολάτα γνωστό υποκατάστατο…

Unique Fish: Σουφλέ σοκολάτας, ζούμε με υποκατάστατα ή είμαστε υποκατάτατα αυτού που ζούμε.

Τέρμα οι αμελοφιλοσοφίες, τσουγκρίζουν για τελευταία φορά και πίνουν το υπόλοιπο μοσχοβολιστό κρασί.

Κλινγκ – κλονγκ! MERCIIIIIIIII!!!

Τέταρτο πιάτο – Προσγείωση

Ο Unique Fish πληρώνει, αφήνει και φιλοδώρημα. Έξω δεν είναι τα καφέ του Σηκουάνα ούτε οι τουρίστες της Μονμάρτης, είναι τα ουζερί των Πετραλώνων, ο Ζέφυρος δε φυσάει αλλά παίζει σε βραδυνή προβολή ιστορίες καθημερινής τρέλλας, μερικοί γείτονες έξω από τα σπίτια σε πλαστικές καρέκλες κοιτάνε τον κόσμο που περνά. Ο Unique Fish και η Severin δεν ξέρουν αν βγήκαν από τη σωστή ή από την ανάποδη πλευρά του μαγαζιού. Έχουν πια μπερδευτεί.

Η κουδούνα ακούγεται από μακριά …..λονγκ!  ….ciiiiiiiiii!!

Posted in Unique Fish, severin

Προσοχή στο ρέμα

Αύγουστος 21, 2006

Το πτώμα της παρασύρεται …. επιπλέει και συνεχίζει την πορεία του…τα δέντρα σκιάζουν το ρέμα…σαν βάλτος….ζεστή μέρα…..»Τα δάχτυλά μου αρνούνται να κινηθούν και βυθίζομαι όλο και περισσότερο. Με κοιτάνε κι εγώ δεν μπορώ να αντιδράσω. Ξέρω, οι νεκροί δε νοιώθουν αμηχανία όταν τους κοιτούν, αλλά εγώ δεν είμαι από τα συνηθισμένα πτώματα. Έχει φυλακιστεί η ψυχή μου στο σώμα μου, χωρίς ελπίδα πια να αποδράσει. Και ξέρω πώς βρέθηκα σ΄ αυτή την κατάσταση.

Φταίει η νεράϊδα. Φταίει το ρέμα. Φταίει που δεν έριξα αλάτι στα φρεσκολουσμένα μου μαλλιά πριν περάσω το γεφύρι κι η νεραϊδα μπόρεσε και με είδε. Είναι ένα σημείο, εδώ, στη μέση του χωριού, που γύρω- γύρω οι λεπτές λεύκες είναι χρόνια μπλεγμένες μεταξύ τους. Άλλοτε μοιάζουν σαν κάποιο χέρι να τις έχει δέσει, και ο Σίνης ο Πιτυοκάμπτης περιμένει κρυμμένος το επόμενο θύμα του. Άλλοτε μοιάζουν σαν τις ίδιες τις πανύψηλες νεράϊδες, που έχουν στήσει χορό πάνω από τα νερά. Άμα σταθείς σ΄αυτό το μέρος, όπου κι αν κοιτάξεις, δε φαίνεται ούτε σπίτι ούτε άνθρωπος, και δεν ακούγεται ούτε πουλί ούτε φωνή. Οι άνθρωποι δεν σταματούν όμως ποτέ στην ξαφνική σιγή, γιατί ξέρουν, γνωρίζουν τον κίνδυνο. Οι λίγοι διαβάτες, που έρχονται για να κόψουν δρόμο, περνάνε βιαστικά και με το βλέμμα χαμηλά.

Εγώ όμως…πέρασα λίγο πριν βραδιάσει…κι εδώ, στην ησυχία, σήκωσα το κεφάλι μου και στάθηκα για λίγο στο γεφύρι, όπου δεν έπρεπε να σταθώ, και άκουσα τη φωνή της νεράϊδας, που δεν έπρεπε να ακούσω. Ήρθε με τον αέρα, ψιθυριστά μέσα απ’ τις λεύκες:

«Αυτό το γεφύρι είναι η ζωή σου. Βρίσκεσαι ανάμεσα σε αυτό που ήσουν πριν γεννηθείς και σε αυτό που θα είσαι αφού πεθάνεις. Κι αυτό που θαρρείς πως είναι η ζωή σου, δεν είναι παρά τα όνειρά σου, που τώρα σκόρπια καθρεφτίζονται στο ρέμα».

Πίστευα πως θα μου έπαιρνε μόνο τη φωνή, όπως κάνουν οι νεράϊδες στο χωριό μου. Επειδή όμως ήμουν απρόσεχτη μου έκλεψε και την ανάσα κι έτσι, νεκρή πια, δε μπορώ να σας μιλήσω, παρά μόνο με τη σκέψη μου.

Ανοίγω τα μάτια και προσπαθώ να αναπνεύσω. Η ζέστη είναι πνιγηρή. Με πήρε ο ύπνος διαβάζοντας με το κλιματιστικό κλειστό, ενώ από πάνω μου το δώμα καίγεται απ΄ τον ήλιο. «Το πτώμα περνάει κάτω από τη γέφυρα….σκαλώνει σε ένα κλαδί, μένει εκεί…ένα παιδί το βλέπει και φωνάζει». Πατάω το κουμπί να κάνει πάλι δροσιά.

*Σε εισαγωγικά αποσπάσματα από το βιβλίο “The Hours” του Michael Cunnigham