Sometimes it snows in April

Δεκέμβριος 5, 2007

…Sometimes it snows in April….

 

Η φωνή του Prince ξεπήδησε από τα ηχεία χτες μετά τα μεσάνυχτα,

 

 

λίγο πριν κλείσω τη μουσική να πάω για ύπνο

ήταν αυτό το κλικ που έκανε μέσα μου

σαν χαμένη μυρωδιά της παιδικής ηλικίας

 

 

απρόσκλητη μελωδία

κι όμως τόσο ταιριαστή στη στιγμή

ακριβώς επειδή δεν την περίμενα.

 

Sometimes I wish that life was never ending

 

 

το σιγοτραγουδούσα στην εφηβεία

δεν θυμάμαι πια γιατί, για ποιον, για πόσο

 

springtime reminds me of Tracy’s tears

 

 

Κάποιες φορές μια μουσική

σε κάνει να θέλεις να τη μοιραστείς.

(To βιντεάκι άσχετο… )

 

 

Αχ, Laurie…

Ιουνίου 20, 2007

Το 1991 ήταν; ή πιο νωρίς; ή αργότερα;

Μια ανάμνηση που δεν έχει τίποτε άλλο γύρω της εκτός από εκείνη τη συναυλία, χαμένη στο χρόνο.

4159maj9wel_aa240_.jpg

Ανηφόρισα στη Θεσσαλονίκη για τη συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ. Ήμουν φοιτήτρια εκείνα τα χρόνια, και είχα μερικά «κολλήματα» στη μουσική. Ένα από αυτά ήταν η Laurie Anderson. Μάθαινα τους στίχους της, αγόρασα το δίσκο της (το Mister Heartbrake, το έχω ακόμα;), με ταξίδευε η μουσική της, προσπαθούσα να βγάλω νόημα από αυτά που τραγουδούσε, με γοήτευε η φωνή της. Κινιούνταν με τα φώτα στη σκηνή, μια λευκοντυμένη άπιαστη γυναίκα με κοντά ξανθά μαλλιά, έπιανε το βιολί και δημιουργούσε ατίθασους ήχους που έμοιαζαν να ήρθαν από άλλο πλανήτη. «Oh, Superman», «Sharkey’s night», «Gravity Angel», «Language is a virus»…

dsc00012.jpg

Χτες, δεκαέξι ή δεκαεφτά χρόνια μετά, πήγα στο Ηρώδειο, και είδα ότι έχουν περάσει όντως πολλά χρόνια από πάνω μας. Η Laurie πια στα εξήντα της. Κεριά τριγύρω στη σκηνή, μπήκε με σεβασμό στο χώρο, κάποιες ρυτίδες, φιγούρα λεπτή, απλά ντυμένη, γήινη, με παντελόνι, σανδάλια και κοντά, λευκά μαλλιά. Πιο ήρεμη, πιο κατασταλαγμένη, πάντα δυνατή, πάντα γοητευτική. Κάποια κομμάτια της θυμίζουν ρομαντικά κονσέρτα, έγχορδα, το βιολί, το τσέλο… Στίχοι που από τη μία πατάνε στο όνειρο, μου έρχονται κομματιαστά στο μυαλό.


Κάπως έτσι μας έβαλε στο όνειρό της:
… «την εποχή που δεν υπήρχε γη αλλά μόνο ουρανός…πέθανε ο πατέρας του δρυοκολάπτη….δεν είχαν που να τον θάψουν γιατί δεν υπήρχε τότε ακόμα γη…και ο δρυοκολάπτης τον έθαψε μέσα στο κεφάλι του…και από τότε άρχισε…η μνήμη…»

Η επανάληψη χωρίς τις εξάρσεις, τα μοτίβα χωρίς το σουρρεαλισμό, πιο λιτά από παλιά, πιο συγκροτημένα.

Από τη μια ο πατέρας της, τα φαντάσματα που την κυνηγούν, από την άλλη ο πόλεμος, η Αμερική, με τόσο απρόσμενα άμεσους στίχους, που αρχίζω να σκέφτομαι ότι αυτή τη φορά η Anderson θέλει να ακουστεί από όλους. Για τα παιδιά που πολεμάνε άλλα παιδιά, για τους experts που βρίσκουν λύσεις και δυημιουργούν νέα προβλήματα, για τους ανθρώπους που είναι ενάμιση μισθό μακριά από τους άστεγους…

Κι εγώ τόσο κοντά πια στα σαράντα μου, κοντά πια στην ηλικία που ήταν όταν την πρωοείδα τότε, στη θεσσαλονίκη. Με αγγίζει περισσότερο και βαθύτερα η μουσική της, οι στίχοι της. Ίσως επειδή με κυνηγάνε πλέον κι εμένα τα δικά μου φαντάσματα, και νοιώθω όσο ποτέ πως η ζωή μου είναι διαρκώς μια βουτιά στο τυχαίο. We are moving bodies…in the speed of light…»

Γεια και χαρά σου, Laurie, και ελπίζω να σε ξανασυναντήσω…