Η σελίδα 123

Μαρτίου 19, 2008

«…Κοίταζε την Έμιλυ καθώς πετάχτηκε στο αρχείο κι άρχισε να ψάχνει πυρετώδικα τους φακέλους. Αυτή τη φορά ήταν μια έρευνα σ’ ολόκληρη της χώρα για σερβιέτες υγείας: κάτι δεν είχε πάει καθόλου καλά στο Δυτικό Τομέα. Είχαν σχεδιάσει να κάνουν μια έρευνα «τριών κυμάτων», όπως τις έλεγαν: το πρώτο κύμα θα απλωνόταν μέσω του ταχυδρομείου, εντοπίζοντας και φέρνοντας πίσω μαζί του ένα κοπάδι από γυναίκες κατάλληλες και πρόθυμες ν’ απαντήσουν, και το δεύτερο και τρίτο κύμα θα ακολουθούσαν με συνεντεύξεις σε μεγαλύτερο βάθος, και σε προσωπικό επίπεδο. »

Μάργκαρετ Άτγουντ, Η φαγώσιμη γυναίκα».
Εκδόσεις Γράμματα, 1969.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο μπλογκοπαιχνίδι που μου πάσαρε η paperflowers, το οποίο γίνεται για κάποιο σκοπό ο οποίος μου διαφεύγει 🙂

Το παιχνίδι έχει τους εξής όρους:
1) Παίρνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου.

2) Το ανοίγεις στη σελίδα 123 (αν έχει λιγότερες σελίδες, πάρε το επόμενο).

3) Εντοπίζεις την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία).

4) Παίρνεις το ρίσκο να αναρτήσεις τις επόμενες 3 περιόδους (έκτη, έβδομη, όγδοη), ακόμα κι αν δεν λένε τίποτα σημαντικό.

ΥΓ. 1. Χάρηκα πάντως που η παράγραφος αρχίζει με την «Έμιλυ», που τυγχάνει να είναι το άλλο μου «όνομα».

ΥΓ. 2. Επειδή έχει περάσει καιρός και μάλλον όλοι οι μπλογκοφίλοι έχουν ήδη προσκληθεί, δε μου μένει άλλος να προσκαλέσω!

Άμλετ

Σεπτεμβρίου 30, 2007

Χαμένη στον κόσμο μου, όπως συνήθως, στους δρόμους, όπως συνήθως, ανοίγω όρθια μέσα στο τρόλλεϋ τον Άμλετ. Δε μπορώ να ισχυριστώ πως τον έχω διαβάσει, πάντα κάτι συμβαίνει και σκοντάφτω και σταματάω την ανάγνωση.

Έπεσα όμως σήμερα, όπως τον ξεφύλλιζα, σε μια σελιδα όπου η προηγούμενη αναγνώστρια είχε αφήσει ανοιγμένο το χαρτάκι μιας τσιχλόφουσκας:

«Μετά απ’ αυτό έδρεψε εκείνη τους καρπούς της σύστασής μου,

κι αυτός διωγμένος, να τα ειπώ κοντολογίς,

έπεσε στη μελαγχολία, μετά στη νήστεια,

μετά στην αγρυπνιά, μετά στην ανημπόρια

μετά στην αλαφρομυαλιά κι έτσι, μ’ αυτό

το κατρακύλισμα, στην τρέλα, όπου τώρα

δέρνεται ο νους του κι όλοι εμείς τον κλαίμε. «

Μερικές φορές, όταν διαβάζω ένα βιβλίο μεταχειρισμένο – και μου αρέσουν τα μεταχειρισμένα βιβλία- όταν βλέπω ενα σημείωμα, μια υπογράμμιση, ένα παλιό εισιτήριο, μου αρέσει να πιστεύω πως το σημείο που τα βρήκα, η σελίδα που άνοιξα συμπτωματικά, απευθύνονται σε μένα, πως το τυχαίο ήρθε να με συναντήσει, πως αφορά μια προσωπική μου μικρή ιστορία…

Ο συγκεκριμένος στίχος του Σαίξπηρ για τον ερωτευμένο Άμλετ, γραμμένος πριν από πεντακόσια χρόνια, σημαδεμένος για μένα από ένα μικρό χαρτάκι, μου μιλά όχι για το τώρα, μα για συναισθήματα παλιά. Η ανάμνηση της μεγάλης έντασής τους υπάρχει ακόμα, αλλά μοιάζει πια με αχνό φως. Ακόμα και η πιο συνηθισμένη μέρα λάμπει περισσότερο, νίκησε μόνο και μόνο γιατί είναι το τώρα.  Τί παράξενο…

Καλησπέρα και καλό χειμώνα!