Άμλετ

Σεπτεμβρίου 30, 2007

Χαμένη στον κόσμο μου, όπως συνήθως, στους δρόμους, όπως συνήθως, ανοίγω όρθια μέσα στο τρόλλεϋ τον Άμλετ. Δε μπορώ να ισχυριστώ πως τον έχω διαβάσει, πάντα κάτι συμβαίνει και σκοντάφτω και σταματάω την ανάγνωση.

Έπεσα όμως σήμερα, όπως τον ξεφύλλιζα, σε μια σελιδα όπου η προηγούμενη αναγνώστρια είχε αφήσει ανοιγμένο το χαρτάκι μιας τσιχλόφουσκας:

«Μετά απ’ αυτό έδρεψε εκείνη τους καρπούς της σύστασής μου,

κι αυτός διωγμένος, να τα ειπώ κοντολογίς,

έπεσε στη μελαγχολία, μετά στη νήστεια,

μετά στην αγρυπνιά, μετά στην ανημπόρια

μετά στην αλαφρομυαλιά κι έτσι, μ’ αυτό

το κατρακύλισμα, στην τρέλα, όπου τώρα

δέρνεται ο νους του κι όλοι εμείς τον κλαίμε. «

Μερικές φορές, όταν διαβάζω ένα βιβλίο μεταχειρισμένο – και μου αρέσουν τα μεταχειρισμένα βιβλία- όταν βλέπω ενα σημείωμα, μια υπογράμμιση, ένα παλιό εισιτήριο, μου αρέσει να πιστεύω πως το σημείο που τα βρήκα, η σελίδα που άνοιξα συμπτωματικά, απευθύνονται σε μένα, πως το τυχαίο ήρθε να με συναντήσει, πως αφορά μια προσωπική μου μικρή ιστορία…

Ο συγκεκριμένος στίχος του Σαίξπηρ για τον ερωτευμένο Άμλετ, γραμμένος πριν από πεντακόσια χρόνια, σημαδεμένος για μένα από ένα μικρό χαρτάκι, μου μιλά όχι για το τώρα, μα για συναισθήματα παλιά. Η ανάμνηση της μεγάλης έντασής τους υπάρχει ακόμα, αλλά μοιάζει πια με αχνό φως. Ακόμα και η πιο συνηθισμένη μέρα λάμπει περισσότερο, νίκησε μόνο και μόνο γιατί είναι το τώρα.  Τί παράξενο…

Καλησπέρα και καλό χειμώνα!

Advertisements