Νοσταλγία

Σεπτεμβρίου 25, 2006

Όταν λείπω για καιρό από τους δικούς μου δεν παίρνω τις φωτογραφίες τους μαζί μου, όταν είμαι μακριά από την πατρίδα μου δεν ακούω ελληνικά τραγούδια. Τις μουσικές της εφηβείας τις αντιπαθώ, μόνο και μόνο επειδή μεγάλωσα με αυτές. Δεν ξαναδιαβάζω βιβλία, δεν ξαναβλέπω ταινίες. Θέλω να ζω στο σήμερα, να γνωρίζω νέους ανθρώπους, να αλλάζω συχνά τρόπο ζωής, να ακούω καινούρια μουσική.  

Τη μισώ τη νοσταλγία. 

Παρόλα αυτά….Λένε οι φίλοι πως αυτά που γράφω είναι νοσταλγικά. Προσπαθώ να το αρνηθώ, γιατί νομίζω πως τα καταφέρνω και κρύβω την αναπηρία μου, αυτό το γλυκανάλατο ελάττωμα. Η αλήθεια όμως είναι πως έχουν δίκιο. Νοσταλγώ αυτό που ήμουν, νοσταλγώ αυτό που είχα, νοσταλγώ κάτι πριν ακόμα το νοσταλγήσω, νοσταλγώ, κρυφά από τον εαυτό μου, ακόμα και το ίδιο το συναίσθημα της νοσταλγίας. 

Τη φοβάμαι τη νοσταλγία.  

Γιατι, όταν καμιά φορά με πιάνει, δε μπορώ να ξεφύγω από τα νύχια της και με γραπώνει για τα καλά, όπως τώρα…

Advertisements

Pro-mise-land is not A-me-ri-ca

Σεπτεμβρίου 7, 2006

Pro-mise-land is not A-me-ri-ca

Pro-mise-land is not A-fri-ca

Pro-mise-land is not Eu-ro-pi-a

Promiseland is… a state of mind ! Yeah !

Δυνατή reggae στο πάρκο τη νύχτα, σκουρόχρωμα χέρια με χρυσά βραχιόλια σηκώνονται από τον κόσμο και κινούνται ρυθμικά σχηματίζοντας το σήμα της νίκης.

Ο καπνός του χασίς δημιουργεί ένα σύννεφο και από του μέσα αναδύεται ο Majek Fashek, Νιγηριανός – Νεοϋρκέζος μάγος της reggae. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη χορεύει σε αυτή τη συναυλία, ακόμα και μακριά απέναντι, στα κιόσκια που πουλάνε Αφρικάνικα φαγητά και σουβενίρ.

Εκεί, περπατώντας μόνη μου, γνωρίζω τον Tom, χορεύω με τον George από το Λάγος που σπεύδει να με συστήσει και σε ένα άλλο φίλο του. Χαρούμενοι, αισιόδοξοι, και πολύ όμορφοι, μοιάζουν σαν μόλις να έχουν έρθει από μια λαμπερή Αφρική ή σαν μόλις εγώ να έφτασα στη χώρα τους. Τους παρακολουθώ και σκέφτομαι πως δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τη μέρα πουλάνε cd. Γιατί, μήπως είμαι εγώ η ίδια που τη μέρα προσπερνάω τις πραμάτειες τους για να μπω τρέχοντας στο μετρό;

Αντί να κάνουν παραγγελιές σε τραγούδια φωνάζουν το όνομά του, ξανά και ξανά, “Ματζέκ Φασέκ!” “Ματζέκ Φασέκ”!

Κι ο Fashek, αδύνατος, με το παντελόνι του να πέφτει κάθε λίγο κι αντί να το ανεβάζει να τραβάει τη μπλούζα προς τα κάτω, σουρωμένος, παραπατάει, αλλά τελικά πιάνει την ηλεκτρική κιθάρα και ξαναρχίζει το τραγούδι του, που διαλύεται στον αέρα, στο Ίλιον, που για μια νύχτα ανήκει στη Νιγηρία.

ΥΓ. Σύμπτωση; Στη συναυλία γνώρισα και τον Δ., συγγενικό πνεύμα του Axenbax. Πηγαίνει χρόνια στην Ικαρία και μάλλον γνωρίζονται…

Αν θέλετε να δείτε κι άλλα πoστάκια μου,  και αυτά της υπόλοιπης x-epeto-παρέας, επισκεφθείτε το blog μας:
http://xepetes.wordpress.com.