Ο ιδανικός άνθρωπος

Ιουλίου 26, 2006

Κάθε άνθρωπος που είναι προικισμένος με μια ευαισθησία δίκαιη κι έναν ορθολογισμό, αισθάνεται πως το κακό και η αδικία στον κόσμο τον αφορούν, και επιδιώκει να τα διορθώσει, αρχίζοντας από τα πιο κοντινά: και το πρώτο είναι ο εαυτός του. Αυτό το έργο θα τον απασχολεί όλη τη ζωή του.

Φερνάντο Πεσσόα

O Γάϊδαρος

Ιουλίου 24, 2006

Ο γάϊδαρος είναι ένα ζώο κατοικίδιο, πιστό, φιλικό, χαρωπό κι ευγενικό, και κυρίως όμορφο, που μπορεί να σας κάνει παρέα όταν πηγαίνετε στα Ελληνικά νησιά για δουλειά ή για διακοπές. Όμως μην το παρακάνετε. Δεν μπορείτε να πάρετε ένα γάϊδαρο μαζί σας στην Αθήνα, όπως παίρνετε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι. Υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες.

gaidaros.jpg

Ο συγκεκριμένος Γάϊδαρος είναι γένους αρσενικού και επαίτης στο επάγγελμα, ενίοτε δε μάλλον και ξεπέτης. Τον γνώρισα πέρυσι το Νοέμβρη, στο χωμένο σε μια χαράδρα χωριό Δανακό της Νάξου, στην ακόμα πιο χωμένη στη χαράδρα Ταβέρνα του Νίκου.

Εκεί, δεν υπάρχουν ούτε γάτες ούτε σκυλιά να ζητιανέψουν το φαγητό σας. Τα έχει παραγκωνίσει όλα ο Γάϊδαρος.

Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα κι αν συνεχίζει την επαιτεία. Τον είχα συμπαθήσει πολύ, αν και δεν μπορούσα να τον πάρω μαζί μου, όπως εξήγησα παραπάνω. Πρόλαβα όμως να τραβήξω δύο φωτογραφίες μέσα από την αυλή της ταβέρνας, λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Γαϊδουροεφόρμησης.

gaidaros2.jpg

Μετά και από αυτό το ποστ, λέω να πάω διακοπές.

Καλοκαλοκαίρι!

Το έγραψα σε ένα, σε δέκα, σε δεκάδες, σε εκατοντάδες άσπρα χαρτάκια. Τα σκόρπισα παντού στο κρεβάτι, στο τραπέζι, στην καρέκλα, στο πάτωμα. Περπάτησα πάνω τους ξυπόλητη και έκλεισα πίσω μου την πόρτα καλά. Έφυγα αλλά ξέρω… …τα άσπρα χαρτάκια θα φτεροκοπούν μόνα τους όλη νύχτα.

Ιουλίου 13, 2006

Η άμμος τη νύχτα ακόμα ζεστή. Δέχομαι απαλά φιλιά και δίνω χάδια. Δυο παρέες που χαζογελάνε είναι μακριά. Η πόλη ακόμα πιο μακριά. Εδώ υπάρχουν μόνο ψίθυροι κι αγγίγματα. Κάτι σκυλιά γαβγίζουν πίσω από μια μάντρα. Ανατριχιάζω στο χάδι ανάμεσα στα πόδια μου και στο δροσερό αεράκι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Δεν έχω αισθήματα, μόνο αισθήσεις. Μαλλιά που αγγίζουν τους ώμους, χέρια που σφίγγουν, χείλη που ταξιδεύουν, μυρωδιές που μπλέκονται με τον άνεμο. Και κάπου μέσα στο κεφάλι μου ψιθυρίζει ο Devendra:

I’ d like to sing for you if you like me to

I’ d like to dance with you if you like me to

I’d like to sleep with you if you like me to….

Το μουσικό διάλειμμα είναι αφιερωμένο εξαιρετικά – και αποκλειστικά στους καλοκαιρινούς έρωτες.

Γαμάτα είναι! Κλικ. Έχω βάλει το καλύτερό μου χαμόγελο, καπέλο, σακίδιο, φωτογραφική μηχανή, ανηφορίζω με αυτοπεποίθηση, το μαλλί μου αλογοουρά, και είμαι φτυστή αυτή από την τηλεόραση, η Μάγια Τσόκλη, που πάει από το Μέτσοβο στην Ταϋλάνδη και είναι πάντα ευγενική και χαμογελαστή όσο δεν πάει. Καφενείο, παπούδες, βουκαμβίλιες, στενά δρομάκια, χαμηλά σπιτάκια, και θέα στη θάλασσα από το Άνω Βαθύ. «Καλημέρα! Μήπως ξέρετε πού είναι ο Πύργος του Αγά Γιαννάκη;» «Να εκεί πάν΄ κοπελιά απ΄ τα σκαλάκια ικεί αριστερά θα τον βρεις»…. Ουφ, πολλά τα σκαλάκια, ζέστη.

Να μια γραφική κυριούλα που μαζεύει αμπελόφυλλα για ντολμαδάκια. Κλικ. «Ποιος Πύργος; Δεν υπάρχ΄ πύργος Αγά Γιαννάκη εδώ πιδί μ΄, εδώ γεννήθ΄κα, εδώ μεγάλωσα, αν υπήρχε θα το΄ ξερα» «Μα…» -συγχύστηκα τώρα – βγάζω τα επιστημονικό άρθρο από το σακίδιο – εδώ γράφει πως υπάρχει και είναι από το 1735!» «Κι ιγώ του ΄35 είμι. Δεν υπάρχ΄ πύργος» «…»

Δεύτερη κυριούλα, γυρίζει από την εκκλησία. Πατάει το πόδι της στο τσιμέντο και μου λέει: «Να, ιδώ είναι ο Πύργος του Αγά Γιαννάκη». Κοιτάω κάτω, κοιτάω παραπέρα, μήπως και πατάμε στην ταράτσα κάποιου πύργου, τίποτα. «Όχι» μου λέει «η γειτονιά όλη λέγεται ‘Πύργος του Αγά Γιαννάκη’. Πύργο όμως, δεν έχ΄!.» Ιδρώτας. Ήλιος. Το look ‘Τσόκλη’ κινδυνεύει. Δεν το βάζω κάτω όμως, οι αντιφατικές πληροφορίες με προκαλούν να συνεχίσω.

Ξαφνικά σηκώνεται ένας φοβερός αέρας και στριφογυρίζει σκόνη παντού μαζί με τα φύλλα από τις βουκαμβίλιες. Δεν βλέπω μπροστά μου. Σε ένα λεπτό όμως ο άερας διαλύεται και η σκόνη πέφτει. Μα, πού ήταν αυτό το μπαλκονάκι, δεν το είχα δει πριν. Δύο κυρίες πίνουν φραπέ σε κεντητά σεμεδάκια στη βεράντα και δείχνουν σα να με περίμεναν, γιατί με το που πάω προς τα εκεί σηκώνονται και οι δύο με τους φραπέδες στα χέρια. «Πύργος του Αγά Γιαννάκη; Ναι, κοπέλα μ΄, θα πας ευθεία κι αριστερά τα σκαλάκια κάτ΄, θα τον βρεις μπροστά σ΄» λέει η μία κυρία. Την ευχαριστώ και εκεί που πάω προς τα σκαλάκια ακούω την άλλη να μου φωνάζει: «Το κλειδί είν’ κρεμασμένο έξω απ΄ την πόρτα. Μπες κι δες!» «Ααα! (χάσκω) ευχαριστώ!» Μυστήριο ο πύργος. Πάω να προλάβω να τον δω πριν εξαφανιστεί πάλι.
kleidi.JPG
Το κλειδί με περίμενε κρεμασμένο

Το κλειδί ήταν πραγματικά δίπλα στην πόρτα. Μπαίνω και ανακαλύπτω πως δεν είμαι σε πύργο, αλλά σε εκκλησία. Μια παράξενη εκκλησία, γεμάτη ανάγλυφα, που μετά την είσοδο δείχνει διπλή, με δύο τρούλους, δύο ιερά, πολύ σκοτεινή. Χαμηλό φως μπαίνει από τα παραθυράκια ψηλά, κι έχει δροσιά και ησυχία. Πάω προς το σκοτεινό ιερό στο βάθος. Τί παράξενο, ένας γκρίζος γάτος με πράσινα μάτια κάθεται στην Αγία τράπεζα. Κλ… κοντεύει να μου φύγει η μηχανή από τα χέρια όταν ακούγεται μια ανδρική φωνή. «Για τον πύργο ψάχνεις;» Γυρίζω πίσω, τίποτα. Ξαναγυρίζω μπροστά, ο γάτος έχει εξαφανιστεί. Ήταν ένας κύριος γύρω στα εξήντα, με γκρίζα μαλλιά. «Λάθος σε στείλανε» μου λέει. Έλα μαζί μου, θα σου δείξω τους πύργους που έχουμε εδώ.

Ψηλόλιγνος, με αργά βήματα, με πέρασε από στενάκια, από λιθόστρωτα «πρόσεχε, εδώ έχει νερά» μου λέει και πάει άκρη άκρη με κομψό περπάτημα. Έδειξε να ξέρει πολύ καλά τα στενά, ενώ, όπως μου είπε, είναι στη Σάμο για διακοπές. Με ξενάγησε όχι σε έναν αλλά σε τρεις πύργους…όμως τον ωραιότερο, αυτόν του Αγά, μου τον έδειξε από μακριά και δεν ήρθε μαζί μου. «Να, στρίψε από αυτό το στενάκι και θα τον δεις»,είπε, και ακούμπησε με νωχέλεια στο πεζούλι, μάλλον για να με περιμένει εκεί. Τον ευχαριστώ κι ανηφορίζω το στενάκι που μου έδειξε, νοιώθοντας στην πλάτη μου το βλέμμα του να με παρακολουθεί. Με το που στρίβω….ΓΑΒ! Ένας απαίσιος σκύλος κατά πάνω μου. Ίσα που προλαβαίνω να φωτογραφίσω μια γωνίτσα του Πύργου. Κοιτάω να βρω τον μυστηριώδη κύριο αλλά δεν είναι εκεί. Στη θέση του στέκεται ένας άλλος γνωστός και με κοιτάζει… κι αυτή τη φορά φυλακίζω την εικόνα του. Κλικ.

gatos.JPG