Είναι κάτι μέρες που…
Μαΐου 8, 2007
…Σού ‘ρχεται να πετάξεις ψηλά και από κει να μοιράσεις δωρεάν την ψυχή σου.
Ύστερα να κατεβείς και, θαρραλέα, να καταλάβεις τη θέση στον τάφο που σου ανήκει…
Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου.
Ε, θα έσκαγα αν δεν έγραφα και εδώ αυτούς τους λίγους στίχους. Γύριζαν στο μυαλό μου, μέχρι που έβγαλα χτες και τις κατάλληλες φωτογραφίες.
Σας τους αφιερώνω.
Μακάρι να υπάρχουν τέτοιες μέρες στις ζωούλες μας, έστω λίγες -γιατί δε γίνεται να είναι και πολλές…
Μαΐου 9, 2007 at 1:02 πμ
όχι δε γίνεται..αλλά δε χρειάζεται κιόλας.
1 ίσως μετράω προς το παρόν,άντε 2.όσο τις σκέφτομαι, καμιά φορά μετανοιώνω που δεν “κατέβηκα” τότε.αλλά κι αυτό, μέχρι να βρω ένα καινούριο γκρεμό,να παρασυρθώ από τη γλυκιά ζάλη του κενού και της άκρης και μ’ένα σάλτο να ανακαλύψω πως ο Ίκαρος δε χρειαζόταν φτερά για να πετάει.Τελικά,ίσως να ήταν από τους πρώτους που έκαναν συνειδητά αυτό το ολοκληρωμένο ταξίδι…
Μαΐου 9, 2007 at 4:24 πμ
Το θέμα είναι όντως να ξέρεις πότε να κατέβεις… Και να έχεις το θάρρος να το κάνεις. Εγώ πάντα περιμένω να με ρίξει κάποιος άλλος… Κι αυτή η πτώση συνήθως πονάει πιο πολύ…
Κι εγώ το Ημερολόγιο διαβάζω τώρα και, τυχαία, είχα σταματήσει σε αυτήν τη σελίδα…
Μαΐου 9, 2007 at 6:40 πμ
@cofeemaker, είσαι τυχερός που είχες αυτές τις μία-δύο. Κι εγώ εκεί βρίσκομαι. Ναι, αυτό το κατέβα είναι που δεν κάνεις ποτέ όταν είσαι εκεί πάνω, αλλά, να, νοιώθεις πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα άλλο πια να ζήσεις. Ίσως έτσι να ένοιωσε ο Ίκαρος.
@αρίστη μου, είτε κατεβείς είτε σε σπρώξουν, εσύ κρατάς μαζί σου σφιχτά τη στιγμή της ευδαιμονίας για να πιάνεσαι από κει τις δύσκολες μέρες.
Α…και δεν υπάρχει τυχαίο!
Μαΐου 9, 2007 at 10:51 πμ
Δεν γίνετε να είναι πολλές sevi μου αλλά μπορούμε πάντα να προσπαθούμε να τις κάνουμε να κρατήσουν μια μέρα, μια ώρα, μια στιγμούλα παραπάνω….
Step by Step δεν τραγουδάει η Meloua?
Φιλάκια
:Ο)
Μαΐου 11, 2007 at 5:50 μμ
Μα δεν μπορείς να επιλέξεις μόνος σου τη στιγμή που θα κατέβεις.. Κ τον ίκαρο, τον έριξε η ζέστη του ήλιου. Το θέμα είναι να πέσεις θαρραλέα! Εκεί είναι η μαγκιά..
Μαΐου 12, 2007 at 3:57 πμ
μακαρι…
Μαΐου 13, 2007 at 2:25 μμ
Τι σημαίνει για σένα απόλυτη ευτυχία; Αυτή και άλλες 28 ερωτήσεις σε περιμένουν! Κι εγώ περιμένω τις απαντήσεις σου!
http://gkriniara.blogspot.com/2007/05/29-29.html
Μαΐου 14, 2007 at 9:53 μμ
@simon says, ναι…μακάρι με τη δική μας προσπάθεια να κρατάνε περισσότερο. Γιατί συνήθως είναι εντελὠς ουρανοκατέβατες. Φιλάκια επίσης
@paperflowers, συνήθως πέφτουμε αναπάντεχα, οπότε δύσκολα πέφτουμε με χάρη. Είναι όμως μαγκιά…
@iliaxtida, αχ, ναι…
@αρίστη, το ερωτηματολόγιο σύντομα κοντά σας!
Μαΐου 16, 2007 at 5:30 μμ
@ paperflowers
ποιά ζέστη του ήλιου καλέ; Αυτά είναι προπαγάνδα της ιμπεριαλιστικής δεξιάς,που προσπαθεί εντέχνως να απαξιώσει τους αγώνες του συμβόλου της λαϊκής πάλης (αυτός είναι ο Ίκαρος)LOOOOOL!!!!!!!
πωπωπωωωωωω…τραύματα μου άφησαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές γαμώ την ΠΚΣ!
Μαΐου 21, 2007 at 1:51 πμ
Ιουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ…….ζντουπ!!!
Έπεσα απότομα σήμερα και δεν υπάρχει καταλληλότερο μπλογκ να το εκφρασω!!
Ρε συ σε εχουμε χάσει!!!Αντε!!!
Φιλάκια και αγκαλιές!!
Μαΐου 21, 2007 at 6:37 πμ
@cofee μου, ελπίζω να έχουν επουλωθεί τα τραύματα γιατί πώς θα πίνουμε καφέ με τραυματία καφεδοφτιάχτη;
@jangel, ώπ! σε έπιασα πριν σκάσεις κάτω! Αγκαλιέεεεεες επίσης!
Ιουνίου 24, 2007 at 3:07 μμ
Απίστευτο…. διαβάζω και ξαναδιαβάζω εδώ και μέρες τα Ημερολόγια ενός αθέατου Απριλίου!
Τι μας έπιασε όλους;
Ιουνίου 25, 2007 at 5:20 μμ
Καλησπέρα karry μου! Φαίνεται λοιπόν πως τα πνεύματά μας συναντιουνται ή πως η ποίηση αυτή θέλει καύσωνα για να ανθίσει!